تعبیرش با تو

ایستاده بودم گوشه ای و با کسی حرف می زدم.یک دفعه آدم های اطرافمان متوجه یک نقطه شدند.او بود.از پله ها بالا رفت و گوشه ای نشست.لباس های همیشگی اش را پوشیده بود.خوشحال بودم که او را دیده ام.روبرویش کنار پله ها نشسته بودم و به بادیگارد هایش نگاه می کردم.اکثرا فک و فامیل بودند.حتی با خواهر زاده اش که خانم تپل چادری ای بود صحبت کردم.

پارسال همین موقع ها بود که شنیدم مریم پیگیر شده برود جلسه ی مربوطه.بعد تر ها که با عاطفه و سارا هم اتاق شدم کتاب علامه حسن زاده را توی کتابخانه اشان دیدم که تقدیمی به عاطفه بود.سارا هم خودش نخواسته بود برود.یکی انقدر شوق رفتن دارد و صد سال یک بار به دیدنش در خواب ذوق می کند.یکی هم دعوتنامه برایش می آید و اینچنین خریت می کند ... .